Στις 21 και 22 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε  το 23ο εκλογοαπολογιστικό συνέδριο της Ομοσπονδίας μας.

Εκ μέρους της απερχόμενης Διοίκησης της Ομοσπονδίας την εισήγηση του Διοικητικού απολογισμού παρουσίασε στοσυνέδριο ο απερχόμενος  πρόεδρός της συνάδελφος Δήμος Κουμπούρης ο οποίος και επανεξελέγει στη θέση του προέδρου κατά την εκλογική διαδικασία.

Από το Σύλλογό μας εξελέγησαν οι:

Στη Διοίκηση της ΟΣΙΚΑ ο συν/φος Κλάδης Αναστάσιος,

Στο Γενικό Συμβούλιο της ΟΣΙΚΑ ο συν/φος Αντωνίου Γιάννης

Αντιπρόσωπος στη ΓΣΕΕ ο συν/φος  Αθανασίου Γιάννης.

Από την πλευρά του Δ.Σ. του Συλλόγου μας την τοποθέτηση στο συνέδριο έκανε ο πρόεδρος του Συλλόγου μας  Γιάννης Αντωνίου την οποία και παραθέτουμε στη συνέχεια.

Εκμέρους  του  Διοικητικού Συμβουλίου  του Πανελλήνιου Συλλόγου Συνταξιούχων ΔΕΚΟ-ΤΡΑΠΕΖΩΝ χαιρετίζουμε το σημερινό μας 23ο συνέδριο της Ομοσπονδίας μας.

Ευχόμαστε καλή επιτυχία στις  εργασίες του και ακόμη καλύτερες  αποφάσεις που θα βοηθήσουν την  Ομοσπονδία μας και τα σωματεία μέλη της , κομάτι  του ταξικού  εργατικού κινήματος, να προχωρήσουν  ακόμη περισσότερο τη συσπείρωση  των συνταξιούχων, αναγκαία και μοναδικά  ικανή συνθήκη για να σταματήσει επιτέλους  ο αντιλαϊκός, αντεργατικός κατήφορος όλων των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων  και η συνεχής αφαίρεση των δικαιωμάτων συνταξιούχων και εργαζομένων, όλων των λαϊκών στρωμάτων.

Η εισήγηση του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας που παρουσίασεο πρόεδρος απεικονίζει την πραγματικότητα που ζούμε και όχι μόνο.

Εν μέσω πανδημίας  lock down και υπολειτουργίας των πάντων  η κυβέρνηση της  Ν.Δ. βρήκε ευκαιρία και χωρίς ίχνος ντροπής  εξαπέλυσε μια από τις σφοδρότερες επιθέσεις   που δέχτηκε  η εργατική τάξη σε όλο το φάσμα των δικαιωμάτων μας.

Δικαιώματα, που όπως όλοι γνωρίζουμε κατακτήθηκαν με πολύ κόπο και σε πολλές περιπτώσεις και  με αίμα.  Δικαιώματα που δεν μπόρεσε το ταξικό κίνημα να υπερασπιστεί ακόμη και να επεκτείνει τις κατακτήσεις του.

Από εδώ λοιπόν  αναδεικνύεται  εντελώς απαραίτητη η ανασυγκρότηση του ταξικού κινήματος σε όλους τους τομείς δράσης του.  Περιθώρια αδράνειας και  εφησυχασμού δεν υπάρχουν. Όλοι, μα όλοι  μας  Ομοσπονδία, Σύλλογοι, παραρτήματα, ο καθένας  από εμάς πρέπει και μπορεί να αναλάβει το μεράδι ευθύνης του γιατί μόνο έτσι, κατά τη γνώμη μας, μπορούμε να διεκδικήδουμε τη ζωή που  αξίζει σε μας και τα παιδιά μας,  μόνο έτσι μπορούν να πάρουν εκδίκηση τα όνειρά μας όπως λέει ο ποιητής.

Δυνατότητες δράσης στην κατεύθυνση μαζικοποίησης  του κινήματος συνάδελφοι υπάρχουν. Μπορούμε και πρέπει να ανοιχτούμε πέρα από τον στενό μας επαγγελματικό, συγγενικό περίγυρο. Να σχεδιάσουμε πρωτόβουλα  παραστάσεις  διαμαρτυρίας σε όλες τις τοπικές δημόσιες υπηρεσίες και  για όλα τα ζητήματα που μας αφορούν.    

Να μπούμε θαρετά μέσα στα ΚΑΠΗ, στα καφενεία, σε κάθε τόπο συνάντησης  των συνταξιούχων  για να κουβεντιάσουμε μαζί τους  για την απαξίωση του ασφαλιστικού συστήματος, την πολιτική ιδιωτικοποίησης  του στην υγεία, περίθαλψη, συντάξεις, για την ακρίβεια και τις καταστροφικές πλυμμήρες και πυρκαγιές  να τους ενημερώσουμε, να τους εξηγήσουμε ποιος φταίει και γιατί, να τους καλέσουμε στη σύσκεψη, στη διαμαρτυρία, στη συγκέντρωση, στη συστράτευση μαζί μας στο σωματείο, στον αγώνα. Γιατί είναι φανερό πως τα χειρότερα είναι μπροστά μας.

 Σημειώνουμε ότι πρίν καλά-καλά  στεγνώσει το μελάνι από την ψήφιση του νόμου στη βουλή που ιδιωτικοποιεί τις επικουρικές συντάξεις για τους νέους με όλα τα επακόλουθα, ο υφυπουργός εργασίας και κοινωνικών υπηρεσιών Τσακλόγλου δήλωσε στο συνέδριο του economist προχτές, ότι «η διαγενεακή αλληλεγγύη δεν μπορεί να υφίσταται προς μία κατεύθυνση, από τους νεότερους προς τους γηραιότερους, αλλά πρέπει και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία να στηρίξουν έμπρακτα το συνταξιοδοτικό σύστημα των νεοτέρων», στρώντας έτσι το έδαφος για νέες περικοπές στις συντάξεις μας.

Μόνο έτσι συνάδελφοι μπορούμενα γράψουμε μέλη,  να μαζικοποιήσουμε, να αναπτύξουμε τους  Συλλόγους μας  και την Ομοσπονδία μας. Με αυτή  τη δράση μας, μπορούμε να βοηθήσουμε στον απεγκλωβισμό συναδέλφων, στο παραπέρα ανέβασμα του κινήματος, στην ανασυγκρότησή του. Κινήσεις στράτευσης στο δυναμικό του κάθε συλλόγου μεμονωμένων συναδέλφων από άλλους αδελφούς  Συλλόγους δεν βοηθούν στην ανάπτυξη του κινήματος, μάλλον το φρενάρουν αν σκεφτούμε ότι ο χώρος δράσης  ενός συναδέλφου  κλαδικού σωματείου    ξεπερνά κατά πολύ το στενό τοπικό περιβάλλον. Η ενίσχυση των οργανώσεών μας με πραγματικά νέα μέλη και όχι μεταγγίσεις, αν μάλλιστα αυτή συνδυάζεται με αντίστοιχη ζωντανή παρουσία στους αγώνες του ταξικού κινήματος, μας χαρίζει δύναμη, χαρά και αισιοδοξία.

Συνάδελφοι, ο Σύλλογός μας ως πανελλαδικό σωματείο  βίωσε και αυτός όπως όλοι μας τις  επιπτώσεις της πανδημίας. Περιορίστηκε η δράση του σε αρκετά μεγάλο βαθμό μιας και δεν μπορούσε ούτε να επισκεφτεί κανένα δημόσιο οργανισμό, ΕΦΚΑ, Υπουργεία, κατά τόπους ταμεία και υπηρεσίες, ούτε καν να επικοινωνήσει μαζί τους έστω και τηλεφωνικά και αυτό πάλι στο όνομα της καραντίνας.

Παρ’ όλα αυτά καταφέραμε να κρατήσουμε τακτική επαφή με τα μέλη μας μέσω της εφημερίδας του Συλλόγου, του διαδικτύου με emails και sms. Λειτουργήσαμε το Δ.Σ. με το μέσον της τηλεδιάκεψης όπου είχαμε και τη δυνατότητα να συνεδριάζουμε μαζί και με τα περιφερειακά μας τμήματα. Πήραμε μέρος σε όλες τις κινητοποιήσεις του ταξικού κινήματος, καλώντας τα μέλη μας σε μαζική συμμετοχή.

 Σήμερα έχουμε πιά αποκαταστήσει την κανονική  λειτουργία του Συλλόγου και τη δράση του,  πραγματοποιήσαμε κλαδικές συσκέψεις για την επιτυχία του Πανελλαδικού συλλαλητηρίου, προγραμματίζουμε τις Περιφερειακές συνελεύσεις των παραρτημάτων του Συλλόγου και ετοιμαζόμαστε για τις αρχαιρεσίες στις αρχές του επόμενου χρόνου.

Κλείνοντας θέλουμε να ευχηθούμε καλή υγεία  σε όλους  μας, δύναμη και καλή δουλειά με τον κόσμο. Από εμάς περιμένουνε ενημέρωση και δράση για τη λύση των προβλημάτων τους. Δυνατά λοιπόν και να είστε βέβαιοι ότι έτσι  στο τέλος  θα τα καταφέρουμε.

Από τη μεριά του Συλλόγου μας υποσχόμαστε ότι θα καταβάλουμε, όπως πάντα, κάθε προσπάθεια ώστε να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας απέναντι στο ταξικό κίνημα, ότι θα στηρίξουμε με κάθε τρόπο τις αποφάσεις του συνεδρίου μας, ότι θα ανταποκριθούμε στα καλέσματα της ομοσπονδίας μας που αποτελεί το στήριγμα μας και την ελπίδα των συνταξιούχων της χώρας μας γιατί μόνο έτσι «θάρθει ανάποδα ο ντουνιάς».