Συνεχίζουμε αγωνιστικά

Αθήνα 118 Ιούλη 2022


Για άλλη μια φορά, μέσα στο κατακαλόκαιρο, οι συνταξιούχοι απ’ όλη τη χώρα βρεθήκαμε στην Αθήνα σε μια πανελλαδική συγκέντρωση, που αποτέλεσε μια ακόμα δράση προβολής και διεκδίκησης των αιτημάτων μας.
Θα μπορούσε να μας ρωτήσει κάποιος, μα καλά εσείς οι συνταξιούχοι δεν κουραστήκατε κάθε τόσο να κάνετε κινητοποιήσεις στα υπουργεία, στου Μαξίμου, να ζητάτε συνεχώς πράγματα που οι κυβερνήσεις δεν δείχνουν ιδιαίτερη προθυμία να σας τα δώσουν; Δεν καταλαβαίνετε πως οι οικονομικές δυνατότητες, τα δημοσιονομικά περιθώρια- πέρα από τους νόμους που ισχύουν και δεν αλλάζουν- δεν επιτρέπουν στις κυβερνήσεις να παρέχουν περισσότερα από αυτά που σας έχουν δώσει; Δεν σας φτάνουν τα αναδρομικά που πήρατε; Οι διορθώσεις στις συντάξεις με τους επανυπολογισμούς, που κάπως βελτίωσαν τα πράγματα για αρκετούς από εσάς; Δεν σαν φτάνουν τα 200 ευρώ στους χαμηλοσυνταξιούχους για την ακρίβεια;
Τι άλλο να κάνει κι αυτή η κυβέρνηση;
Απαντάμε: όχι δεν κουραστήκαμε και δεν θα κουραστούμε. Κι όχι γιατί δεν έχουμε τι άλλο να κάνουμε, όχι επειδή δεν βλέπουμε την κατάσταση. Αλλά ακριβώς επειδή καταλαβαίνουμε , μέσα από την καθημερινότητά μας, αυτή την πραγματικότητα, που χειροτερεύει συνεχώς τη ζωή μας. Επειδή οι κυβερνήσεις από τη μεριά τους «δεν κουράστηκαν» όλα αυτά τα χρόνια να βρίσκουν σαν «εύκολα θύματα» εμάς τους συνταξιούχους, για να λύνουν πολλά από τα οικονομικά προβλήματα που δημιουργεί το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα με τις δικές του κρίσεις.
Που δεν κουράστηκαν να μας συκοφαντούν ότι ζούμε από τον κόπο των παιδιών μας. Ότι καλοπερνάμε και δεν μας έθιξαν πολύ ούτε οι οικονομικές κρίσεις, ούτε η περίοδος του κορονοϊού.
Που για την υγεία μας, όπως είπε ο κος Μητσοτάκης, θα είναι καλύτερα, από τις ισχνές συντάξεις μας, να πληρώνουμε για απογευματινά χειρουργεία στα δημόσια νοσοκομεία, αντί να πληρώνουμε στα ιδιωτικά.
Που με τις πολιτικές τους κρατούν τις συντάξεις εκατοντάδων χιλιάδων συναδέλφων μας στα επίπεδα των 400- 600 ευρώ, δηλαδή στην απόλυτη φτώχεια. Που με τις πολιτικές τους- παρόμοιες με τις αντίστοιχες των άλλων στην ΕΕ- έχουν οδηγήσει στο απίστευτο αυτό κύμα ακρίβειας στα βασικά αγαθά και υπηρεσίες, που δεν υποφέρεται. Που με τον πόλεμό τους- γιατί ναι, είναι και δικός τους ο πόλεμος στην Ουκρανία- και τις τραγικές επιπτώσεις του, μας έχουν φτάσει στην απελπισία, στην αδυναμία επιβίωσης ακόμα της πλειοψηφίας από εμάς.
Και ρωτάμε με τη σειρά μας. Τι θέλετε δηλαδή να κάνουμε; Να κάτσουμε στον καναπέ μας και να παρακολουθούμε να τσακίζουν τις ζωές μας, να περιμένουμε πότε θα ευαρεστηθούν να μας πετάξουν ένα ψίχουλο και να δηλώνουμε και ευχαριστημένοι; Να κλαίμε τη μοίρα μας, περιμένοντας κάποιον νέο, αλλά τόσο παλιό, σωτήρα, που θα κάνει, όπως έκανε και πριν, τα ίδια και χειρότερα σε βάρος μας;
Ε όχι. Βγαίνουμε και θα βγαίνουμε στο δρόμο του αγώνα γιατί αυτές οι πολιτικές μας σπρώχνουν εκεί. Είναι οι κυβερνητικές πολιτικές- όλων των κυβερνήσεων, της ΕΕ, οι απαιτήσεις του μεγάλου κεφαλαίου-, που μας υποχρεώνουν να βρισκόμαστε σε συνεχείς κινητοποιήσεις. Είναι η ανάγκη να πετύχουμε ότι καλύτερο μπορούμε, παραπάνω από την εξευτελιστική ελεημοσύνη των κυβερνώντων. Είναι η κραυγή αγανάκτησης εκατοντάδων χιλιάδων συναδέλφων μας, που φωνάζουν «δεν αντέχουμε άλλο»!! Είναι αυτή η κραυγή, που οι κυβερνώντες κάνουν πως δεν ακούνε. Είναι η κραυγή που περιφρονούν και απαξιώνουν, με απτή απόδειξη την απαράδεκτη πρωθυπουργική άρνηση να συναντήσει τρία χρόνια τώρα την αντιπροσωπεία των συνταξιουχικών οργανώσεων.
Είναι το καθήκον και η υποχρέωσή μας απέναντι στις νέες γενιές εργαζομένων, των παιδιών και εγγονιών μας, που οι πολιτικές αυτές τους προοιωνίζουν ένα μέλλον ακόμα χειρότερο από το βάρβαρο παρόν που ζούμε εμείς σήμερα.
Κι ακόμα είναι ακριβώς ότι με τους αγώνες μας πετύχαμε, κερδίσαμε, πήραμε τα αναδρομικά, τις διορθώσεις στις συντάξεις, αυτά τα ξεροκόμματα των 200-300 ευρώ, πότε σαν επίδομα φτώχειας, πότε σαν (δήθεν) 13η σύνταξη, αποτρέψαμε νέες μεγάλες μειώσεις των συντάξεων και του εισοδήματός μας.
Θα συνεχίσουμε λοιπόν. Αταλάντευτα, ανυποχώρητα. Γιατί αν οι κυβερνώντες θεωρούν δικαιολογημένη και αναγκαία την επιλογή τους να μας κατακλέψουν τις συντάξεις κι εμείς από τη μεριά μας λέμε πως έχουμε όλο το δίκιο και το δικαίωμα να αγωνιζόμαστε, να απαιτούμε να πάρουμε πίσω τα κλεμμένα. Δεν τους τα χρωστάμε, δεν τους τα χαρίζουμε. Οι συντάξεις μας είναι το αποτέλεσμα της δουλειάς μας δεκαετιών, δεν είναι προσφορά καμιάς κυβέρνησης, κανενός κόμματος. Εμείς δουλέψαμε, πληρώσαμε, παλέψαμε, αγωνιστήκαμε γι’ αυτές τις συντάξεις. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να μας τις αφαιρέσει και βέβαια κανείς δεν έχει το ηθικό ανάστημα να μας κοροϊδεύει.
Θα μας βρίσκουν λοιπόν συνεχώς μπροστά τους. Στα υπουργεία και στο Μέγαρο Μαξίμου. Να διαδηλώνουμε, να απαιτούμε, να διεκδικούμε. Και ναι, να κερδίζουμε. Αυτό έχει αποδειχτεί μέχρι σήμερα. Πως μόνο με τους αγώνες μας κερδίσαμε, μόνο με τους αγώνες μας θα έχουμε νέες επιτυχίες.
Αυτός είναι ο δικός μας μονόδρομος και δεν θα κουραστούμε να τον ακολουθούμε.

Το Διοικητικό Συμβούλιο