Επιστολή του συναδέλφου Ν. Αμανάκη για ΛΕΠΕΤΕ

Αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες 

«Απορεί», λέει, ο επί 40 χρόνια εργαζόμενος … (σκληρότατα!) στην ΕΤΕ Μαυροφόρος, για το κείμενο της επανακατάθεσης της ερώτησης περί ΛΕΠΕΤΕ του ΚΚΕ προς την Υπουργό Εργασίας. Δεν με εκπλήσσει. Το αντίθετο. Θα μου προκαλούσε ανησυχία. Είναι προφανές πως γι’ αυτόν τον κύριο, η αλήθεια δεν έχει μάρτυρες.

Αμ δε! Έχει και παραέχει.

ΠΡΩΤΟ. Η λέξη λεηλασία των διαθεσίμων συνειρμικά επαναφέρει τη ληστεία των αποθεματικών των Ασφαλιστικών Ταμείων από τη δεκαετία του 1950, που ανέρχεται σε 210,0 δις Ευρώ. Αυτή είναι η βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος, που σήμερα υπηρετείται με την άκρα ηθικότητα της «ηθικής» και παραπέμπει στα περασμένα ξεχασμένα.

Στο προκείμενο. Πριν δημιουργηθούν τα ελλείμματα, υπήρχαν πλεονάσματα στον ΛΕΠΕΤΕ, επί σειρά δεκαετιών. Αντί να ωφεληθούν τα μέλη του ΛΕΠΕΤΕ, η ΕΤΕ τα χρησιμοποίησε (ήπια λέξη) προς ίδιον όφελος!

ΔΕΥΤΕΡΟ. Δεν ενοχλήθηκε από την υποχρέωση συμμετοχής στην ΑΜΚ της ΕΤΕ και μάλιστα με δάνειο που έλαβε ο ΛΕΠΕΤΕ (παρατύπως) από πιστωτικό ίδρυμα. Δεν ενοχλήθηκε από το τζογάρισμα στο Χρηματιστήριο, αλλά ενοχλήθηκε από το ότι ο ΛΕΠΕΤΕ δεν «πειράχτηκε» από το PSI. Έχουν περάσει τόσα χρόνια κι ακόμη δεν μπορεί να κρύψει τη σαγήνη που του προκάλεσε το PSI.

ΤΡΙΤΟ. Για τα 709,0 εκ. Ευρώ που τα θεωρεί συσσωρευμένα δάνεια και ταμειακές διευκολύνσεις από ΕΤΕ προς ΛΕΠΕΤΕ. Αξιέπαινη προσπάθεια να «ξεπλυθεί» η ΕΤΕ. Όμως, τα 709,0 εκ. Ευρώ είναι οι υποχρεώσεις της ΕΤΕ, που πηγάζουν από την συμβατική συνθήκη, το 1949. Ακόμη και οι πιο αδαείς περί τα οικονομικά, ξέρουν ότι οι Τράπεζες δανειοδοτούν φυσικά και νομικά πρόσωπα (ΑΕ, ΟΕ, ΕΕ, ΕΠΕ) και όχι οργανισμούς που δεν έχουν νομική οντότητα, όπως είναι ο ΛΕΠΕΤΕ. Μια τέτοια δανειοδότηση θα προκαλούσε την παρέμβαση ακόμη κι αυτής της «αφελούς» ΤτΕ. Υποθετικά τώρα, αυτή η χασούρα της ΕΤΕ επιστράφηκε στο πολλαπλάσιο με το χάρισμα των έξι (6) μονάδων στις ασφαλιστικές εισφορές (εργοδοτικές) από 1/1/2005 και θα συνεχίσει να τα βγάζει στο μέλλον. Όσο για την κοινωνία που κινδυνεύει να τα πληρώσει, συμμερίζομαι την αγωνία των μεγαλοκαπιταλιστών (Βαρδινογιάννη, Λάτση κλπ. συγγενείς), που θα υποβληθούν σε τέτοια οικονομική αφαίμαξη.

ΤΕΤΑΡΤΟ. Τα μηνιαία ελλείμματα που δεν είναι ελλείμματα, αλλά τέλος πάντως, ποιος θα τα πληρώσει; PACTA SUNT SERVANDA, κατά πώς αποφάσισαν τα Ελληνικά Δικαστήρια.

ΠΕΜΠΤΟ. Η απάντησή μου αναδεύεται στην ανυπόφορη λάσπη των δεδομένων ενός σάπιου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος.

Ν. ΑΜΑΝΑΚΗΣ