«Εάν αυτό είναι συνδικαλισμός …» Άρθρο του συναδέλφου Νίκου Αμανάκη

Εάν αυτό είναι συνδικαλισμός…

Μα και βέβαια είναι καραμπινάτος εργοδοτικός – κυβερνητικός και μάλιστα άριστης ποιότητας!!

Τσαλιμάκια, μπόλικη αντιΕΤΕ ρητορεία, προσχηματικοί πύρινοι λόγοι κλπ. Μιλάμε για οσκαρικές ερμηνείες.

Πρόκειται για το πειναλέο και άπληστο Δ.Σ. του ΣΣΕΤΕ, που έχουμε την ατυχία να διαχειρίζεται το πιο σοβαρό πρόβλημα που προέκυψε από την ίδρυση του ΛΕΠΕΤΕ.

Τις ατομικές ευθύνες του καθενός συναδέλφου για την επιλογή του στις εκλογές, τις αφήνω στην άκρη. Πάντα όμως υπαρκτές και… αποκαλυπτικές.

Με πρόσχημα την ενότητα, απαιτούν αγκαλιές και αγάπες από καθημαγμένους συναδέλφους μέσα σ’ έναν χώρο αρρωστημένο, γενικευμένης αναξιοκρατίας, καθεστώτος αδιαφάνειας και μη λογοδοσίας που τον αποκαλούν (αλίμονο) Σύλλογο.

Αυτό λοιπόν του Δ.Σ. του ΣΣΕΤΕ, συνεπικουρούμενο από τις ηγεσίες της λαθροβίωτης ΟΤΟΕ, του ψευδεπίγραφου ΣΥΕΤΕ, του αιμορροφιλικού ΤΥΠΕΤ, της κραυγαλέα ανάλγητης ΓΣΕΕ και των κομμάτων του λεγόμενου συνταγματικού τόξου, έχει ευθυγραμμιστεί πλήρως και έχει στοιχηθεί απόλυτα με την στρατηγική της ΕΤΕ (παρελκυστική μέχρις εξουθένωσης).

            Και μια και μιλάμε για κόμματα, ανακοίνωση του ΣΣΕΤΕ αναφέρει: «Θέτουμε την κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα προ των ευθυνών τους για την απαράδεκτη στάση της ΕΤΕ». Η πιο φωναχτή, εδώ και ένα χρόνο, ανιαρή προσπάθεια να μικράνουν την ενοχή τους. Να τι λέει η πραγματικότητα:

α)        Κυβέρνηση: Να μην πιείτε νερό, να μη φάτε ψωμί, μέχρι να συμφωνήσετε με τον Μυλωνά.

β)        ΚΙΝ-ΑΛΛ (ΠΑΣΟΚ): Η λύση βρίσκεται στην τριμερή διαβούλευση (κυβέρνηση-ΕΤΕ-Σύλλογοι εργαζομένων και συνταξιούχων) για να πάμε «νομιμοτόκως» στο ΕΤΕΑΕΠ και στο Επαγγελματικό Ταμείο.

γ)         Ν.Δ.: Ας αφήσουμε να μιλήσουν οι Νόμοι του Βρούτση.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά φτάσαμε να πουλάει το Δ.Σ. νταηλίκι και κούφια αγωνιστικότητα σε ένα παρόν, με σκοτεινό και αβέβαιο μέλλον.

            Το βάθος της υπόθεσης ΛΕΠΕΤΕ το’χει αναθέσει εν λευκώ, για να το ξεφορτωθεί, στους δικηγόρους και στη Δικαιοσύνη.

Ποτέ το ταξικό εργατικό κίνημα (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων), δεν έβαλε δραγουμάνους στις διαφορές του με τα αφεντικά. Η ένδοξη ιστορική του πορεία και τα δικαιώματα που κατέκτησαν με αίμα οι εργαζόμενοι, υποδηλώνει με σαφήνεια το δρόμο που ακολούθησε.

Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι η οριστική, τελική και καθολική λύση του προβλήματος, θα προκύψει μόνο μέσα από την συνδικαλιστική διεκδίκηση. Καμία απόφαση δικαστηρίου δεν μπορεί να επιβάλει το «διηνεκές» και κανένας Μυλωνάς δεν πρόκειται να το εφαρμόσει. Οι αψίδες του θριάμβου, ο ακατάσχετος βερμπαλισμός και τα SuccessStories, ημών και υμών, επιβεβαιώνουν τα ημιμαθή αντανακλαστικά που αναπότρεπτα οδηγούν στην απορρύθμιση του συνδικαλισμού και στον απόλυτα αρνητικό σε βάρος μας συσχετισμό δυνάμεων.

Αν προσθέσουμε στα παραπάνω, τις αλληλοκατηγορίες, τις αλληλομηνύσεις, τα εξώδικα δίκην φέιγ-βολάν και γενικά το κυκλοθυμικό ξεκατίνιασμα, θα ’χουμε δυστυχώς μια εικόνα που το νόημά της θα’ναι ότι δεν βγάζει νόημα.

Το πώς, μέσα από το είδος αυτό του μίσους, μπορούν να επικαλεσθούν την ελπίδα της ενότητας, μόνο τα ζόμπι μπορούν να απαντήσουν.

Ας το καταλάβουμε. Ζούμε σήμερα την κλασσική και βάρβαρη επίθεση του Τραπεζικού κεφαλαίου ενάντια στην εργασία σε συνθήκες οικονομικής κρίσης. Πάντα το πανίσχυρο και καιροσκοπικό Τραπεζικό κεφάλαιο, σε τέτοιες συνθήκες δεν έχανε την ευκαιρία να ρίξει τα βάρη στις πλάτες του λαού (ανακεφαλαιοποιήσεις, χρηματιστήριο, κόκκινα δάνεια κλπ.).

Έχουμε πόλεμο! Διαβάστε το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατη-γικής (ΜΠΔΣ) Ν. 4549/18, που αφορά την ολοκλήρωση της συμφωνίας δημοσιονομικών στόχων και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, για να δείτε τι περικοπές στις συντάξεις θα γίνουν μέχρι το 2022.

Είναι ανάγκη να μη μείνουμε θεατές. Να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Με τη συσπείρωσή μας στον Πανελλήνιο Σύλλογο Συνταξιούχων  ΔΕΚΟ-ΤΡΑΠΕΖΩΝ και συμμάχους στον αγώνα μας τη Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα των Συνταξιουχικών Οργανώσεων και την ΟΣΙΚΑ, να συγκροτήσουμε αρραγές και αγωνιστικό διεκδικητικό μέτωπο για την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων μας. Απέναντι στις προξενήτρες, να ανασυνταχτούμε και να μη συμβιβαστούμε με την εικονική πραγματικότητα που μας πλασάρουν.

Ο δρόμος θα είναι μακρύς και ανηφορικός. Απαιτείται να κατανοηθεί ότι η καλλιέργεια ψεύτικων προσδοκιών θολώνει τα πράγματα και δυσκολεύει τον τρόπο και τα μέσα για καθολική αντίσταση και διεκδίκηση.

Οκτώβριος 2018

Ν. Αμανάκης