Αποτελεσματικότητα των αγώνων : Πως πρέπει να την εκτιμάμε

   Έντονα απασχολεί εργαζόμενους,
συνταξιούχους, το λαό, με ποια κριτήρια πρέπει να μετράμε την
αποτελεσματικότητα των αγώνων στις σημερινές συνθήκες. Συνθήκες που
χαρακτηρίζονται από ορισμένους βασικούς και κυρίαρχους παράγοντες της σημερινής
πραγματικότητας. Όχι μόνο την αποτελεσματικότητα των αγώνων που γίνονται σήμερα
ενάντια στην πολιτική των τελευταίων ειδικά κυβερνήσεων, αλλά και αυτή που
θέλουμε να υπάρξει σαν μελλοντική προοπτική.
 Οι παράγοντες αυτοί είναι :
 Η οικονομική κρίση του καπιταλιστικού
συστήματος που πιέζει τους εργαζόμενους και το λαό στο να μειώσουν τις
απαιτήσεις τους στα όρια της όπως – όπως επιβίωσης,  με τα ψίχουλα που το κεφάλαιο δίνει, να μην
διεκδικούν ουσιαστικές κατακτήσεις, να αποδέχονται την απώλεια κατακτήσεων και
δικαιωμάτων.
  Η
σφοδρή επιθετικότητα του κεφαλαίου απέναντι στον εργαζόμενο λαό, ώστε να βγει
από την κρίση με όσο το δυνατό λιγότερες απώλειες, αλλά και να προετοιμάσει την
κατάσταση για την επόμενη μέρα μετά το ξεπέρασμά της.
  Ο
αρνητικός για το λαό συσχετισμός σε πολιτικό επίπεδο, με απόλυτη κυριαρχία των
πολιτικών δυνάμεων που υπηρετούν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και η
προσπάθεια της αστικής τάξης να αναδιατάξει το πολιτικό της προσωπικό, με στόχο
να επιβάλει τις επιλογές της χωρίς κοινωνικές αναταράξεις, να αποπροσανατολίσει
τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.
 Η δυσμενής κατάσταση μέσα στο εργατικό και
λαϊκό κίνημα, που εξακολουθεί γενικά να ελέγχεται από τις δυνάμεις του
συμβιβασμού και της υποταγής, του κυβερνητικού και εργοδοτικού (παλιού και
νέου) συνδικαλισμού.
Η συκοφάντηση,
διαστρέβλωση, αστυνομική και ποινική δίωξη της προσπάθειας που κάνει το ταξικό
εργατικό και λαϊκό κίνημα, για την οργάνωση της αγωνιστικής αντίδρασης του λαού
απέναντι στην αντιλαϊκή επίθεση.
 Η άμεση και δεσμευτική σύνδεση της εγχώριας
πολιτικής με αυτή της ΕΕ, η παρέμβαση των μηχανισμών της στον επηρεασμό των
συνειδήσεων των εργαζομένων και του λαού, οι εκβιασμοί και τα τρομοκρατικά
διλήμματα
 Αν αγνοήσουμε αυτή την διαμορφωμένη
πραγματικότητα και βλέπουμε την ποθούμενη – με την καλή έννοια –
αποτελεσματικότητα των αγώνων ξεκομμένη, με κριτήριο μόνο το επιθυμητό, τότε θα
γλιστράμε συνεχώς στην απογοήτευση της θεωρίας της «αναποτελεσματικότητας», του
«τίποτα δεν γίνεται», ή θα προβάλουμε την ανάγκη «πιο δυναμικών μορφών πάλης»,
που δήθεν θα είναι πιο αποτελεσματικές, εννοώντας κύρια ενέργειες τύπου
«μπουκαρίσματος στη Βουλή» από κάποιους γενναίους!!!.
  Ας δούμε όμως τι εννοούμε αποτελεσματικότητα
των αγώνων, μέσα σ’ αυτή την πραγματικότητα, που παραπάνω περιγράφεται,
ξεκαθαρίζοντας όμως το εξής βασικό ζήτημα.                Θεωρούμε αγώνες, με την ταξική
έννοια, αυτούς που δίνουν το ταξικό εργατικό και λαϊκό κίνημα, συνδέοντας με
ενιαία αντίληψη την αντιμετώπιση του ειδικού με την πρόταση που έχει για την
κάθε περίπτωση, ενταγμένη σε ένα γενικό πλαίσιο (πχ ενάντια στις απολύσεις στα
ναυπηγεία με την απόκρουση της ιδιωτικοποίησής τους και την θέση αυτά να είναι
κοινωνική ιδιοκτησία, για να υπηρετούν τα συμφέροντα της χώρας και του λαού).
 Έτσι,
παρά τις ιδιαιτερότητες και την αξία των αγωνιστικών κινητοποιήσεων που
εργαζόμενοι και άλλα λαϊκά στρώματα κάνουν για να αντισταθούν σε πλευρές της
κυβερνητικής πολιτικής (πχ εκπαιδευτικοί), δεν μπορούμε να θεωρούμε «αγώνες»
τέτοιες κινητοποιήσεις, που περιορίζονται μόνο στο να διατηρήσουν επί μέρους
κατακτήσεις σε κάποιους χώρους, κλάδους κλπ, χωρίς να δένουν με το υπόλοιπο εργατικό
και λαϊκό κίνημα στο συνολικό πρόβλημα της αντίστασης και αντίθεσης στην γενικότερη
 πολιτική κυβέρνησης, ΕΕ και εργοδοσίας λ.χ.
ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης και ΕΕ για το χαρακτήρα του σχολείου και της
παιδείας. Πολύ περισσότερο όταν τέτοιες κινητοποιήσεις προσπαθούν να
αποπροσανατολίσουν τους εργαζόμενους, να εξωραίσουν την ΕΕ, να ενισχύσουν τις
επιλογές του μεγάλου κεφαλαίου (ας θυμηθούμε τις κινητοποιήσεις που έκαναν οι
συμβιβασμένες δυνάμεις στα σωματεία των εργοστασίων του Λαναρά για να πάρει ο
βιομήχανος επιδοτήσεις από την κυβέρνηση).
   Εννοούμε λοιπόν την αποτροπή μόνο κάποιων
έντονα αντιλαϊκών μέτρων (πχ χαράτσια στη ΔΕΗ) ? τη διόρθωση ορισμένων
«λαθεμένων» επιλογών ? την επαναφορά στην κατάσταση, πριν την κρίση ? ή την
αναχαίτιση της συνολικής κυβερνητικής πολιτικής, την ανατροπή της και την
επιδίωξη αντικατάστασής της με μια άλλη, που θα συμφέρει την εργατική τάξη,
το λαό και όχι το κεφάλαιο ? Να το πούμε αλλιώς, οι αγώνες εκτός από την
αποτρεπτική στόχευση θα έχουν και πρόταση για το τι διαφορετικό θέλουν οι
εργάτες και ο λαός, ή θα αρκεστούν σε ένα μερεμέτισμα της σημερινής κατάστασης
;
   Για παράδειγμα, πετυχαίνεις να αποτρέψεις
την εφαρμογή του 25ευρου για είσοδο σε νοσοκομείο (που μεταφέρθηκε στη
φορολογία των τσιγάρων), την αναστολή για ένα εξάμηνο της εφαρμογής του 5ευρου
για τα ιατρεία του ΕΟΠΥΥ, επιβάλεις να νοσηλευτεί δωρεάν ένας άνεργος, δεν
αλλάζεις όμως την συνολική αντιλαϊκή πολιτική για την υγεία, αυτή εφαρμόζεται
και θα χειροτερέψει. Άρα πρέπει να βάλεις στόχο την ανατροπή της συνολικής
πολιτικής. Αυτό σημαίνει να ’ρθεις σε σύγκρουση με τα συγκεκριμένα συμφέροντα,
με την συγκεκριμένη πολιτική, με τους εκφραστές της, με την ΕΕ που την
σχεδιάζει και την επιβάλει. Αυτό σημαίνει να έχεις και πρόταση τι θέλεις.
Υγεία – περίθαλψη δημόσια, καθολική, δωρεάν για όλο το λαό και όχι ιδιωτική κερδοφόρα
επιχειρηματικότητα, όπως ισχύει τόσα χρόνια.
   Συμπέρασμα βγαίνει ότι αν δεν παλέψεις να
πεταχτούν έξω από τον τομέα της υγείας – περίθαλψης τα ιδιωτικά, επιχειρηματικά
συμφέροντα, αποτέλεσμα δεν πρόκειται να έχεις. Ότι αν δεν μπει στην άμεση
στόχευση των αγώνων η απεμπλοκή της χώρας μας από τα δεσμά της ΕΕ, ούτε την
κυβερνητική πολιτική μπορούν να αντιπαλέψουν, ούτε να πετύχουν θετικά
αποτελέσματα για το λαό.
   Ότι αν δεν πετύχουμε όχι μια τυπική και
μηχανιστική ενότητα του εργατικού κινήματος, αλλά ενότητα σε ταξική κατεύθυνση,
σε κατεύθυνση σύγκρουσης με το κεφάλαιο και την εργοδοσία συνολικά, δεν είναι
δυνατόν να περιμένουμε συνολικά αποτελέσματα από αποσπασματικούς  αγώνες ομάδων εργαζομένων, πέρα από μικρές, όμως
μερικές και προσωρινές επιτυχίες (πχ πληρωμή δεδουλευμένων).
   Αν δεν κατακτήσουμε την ανασυγκρότηση του
εργατικού κινήματος σε αυτή την κατεύθυνση, αυτό θα εξακολουθεί να κινείται
στις ράγες του ξεπουλημένου κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού,
ενισχύοντας τις θεωρίες της αναποτελεσματικότητας, της απογοήτευσης και
αποστράτευσης. Οι αγώνες που οργανώνονται από το ταξικό εργατικό κίνημα,
το ΠΑΜΕ δεν αρκούν να ανατρέψουν την κατάσταση, γιατί η μεγάλη μάζα των
εργαζομένων, ανέργων, συνταξιούχων δεν ακολουθεί, δεν οργανώνεται στα
συνδικάτα, δεν συσπειρώνεται στην ταξική γραμμή, δεν αποφασίζει να συγκρουστεί,
αποθέτει τις ελπίδες του σε κοινοβουλευτικούς σωτήρες, παλιούς και νέους.
Η δημιουργία
του Συλλόγου μας, ασφαλώς είναι μια θετική πρωτοβουλία, βοηθάει στην
ανασυγκρότηση και ενίσχυση του συνταξιουχικού κινήματος, στη συσπείρωση
συναδέλφων. Παρεμβαίνει για την αντιμετώπιση προβλημάτων, προσπαθεί να δοθούν
λύσεις σε κάποια, όμως είναι δυνατόν να λύσει τα ζητήματα της υγείας, των συντάξεων
μόνος του? Δεκάδες χιλιάδες συνάδελφοι είναι εγκλωβισμένοι στους παλιούς,
συντεχνιακούς συλλόγους από τις δυνάμεις του συμβιβασμού, απέχουν από τους
αγώνες, κατά συνέπεια επηρεάζουν αρνητικά την αποτελεσματικότητα κι απ’ την
άλλη διαμαρτύρονται για την αναποτελεσματικότητα.         Η δουλειά για το δυνάμωμα του Συλλόγου μας, για την εγγραφή
νέων μελών, για την ένταξη στη δράση του όλο και περισσότερων δυνάμεων, έχει να
κάνει άμεσα με την αποτελεσματικότητα των αγώνων.
Το κεφάλαιο
λοιπόν δεν πρόκειται να αποδεχτεί την επιστροφή στην προ κρίσης κατάσταση,
θυσιάζοντας τα κέρδη του για την εργατική τάξη και το λαό. Δεν θα το κάνει ούτε
κι όταν αυτή ξεπεραστεί, προετοιμάζουν άλλωστε για τούτο οι πολιτικοί του
εκφραστές – δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί – που ξεκαθαρίζουν ότι δεν γίνεται
να ξαναγυρίσουμε στο παρελθόν εκείνο, γιατί τότε θα ξαναμπούμε σε κρίση. Το
ξεκαθαρίζει η ΕΕ, που απαιτεί να συνεχιστεί η πολιτική αυτή για δεκαετίες.
 
          Άρα
αν δεν υπάρξουν και ριζικές ανατροπές στους συσχετισμούς σε πολιτικό επίπεδο, όχι
απλά σε κοινοβουλευτικό, υπέρ των δυνάμεων που στηρίζουν και στηρίζονται από το
ταξικό, εργατικό και το λαϊκό κίνημα, ακόμα και ορισμένες κατακτήσεις να
πετύχεις, αυτές θα είναι προσωρινές, ευάλωτες, το κεφάλαιο σε όποια άλλη τροπή
της κατάστασης θα τις ακυρώσει. Αυτό άλλωστε αποδείχνει η πρόσφατη πείρα μας.
Το ταξικό, εργατικό κίνημα με εκφραστή το ΠΑΜΕ, βάζει τέτοιους στόχους, όχι
μόνο της ανατροπής αλλά και της εφαρμογής μιας άλλης πολιτικής, που θα έχει
στόχο την ικανοποίηση μόνο των λαϊκών αναγκών, με έξοδο από την ΕΕ,
κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων και μονομερή διαγραφή του χρέους. Η αποτελεσματικότητα
έχει σχέση με την δημιουργία όρων για την επίτευξη αυτών των στόχων και σ’ αυτό
το πεδίο θα κρίνεται.