ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ΒΑΣ. ΚΑΡΑΛΗ

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ.
ΠΟΙΟΣ
ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥΣ.
ΠΟΙΟΣ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΜΑΣ.
           
Από το 1991 (σημειώστε την ημερομηνία) μέχρι
σήμερα, έχουν ψηφισθεί πολλοί νόμοι που στόχο είχαν να “λυθεί“ το
ασφαλιστικό, στην μοναδική γι’ αυτούς κατεύθυνση. Πως θα μειωθούν οι συντάξεις
και πως θα αλλάξουν προς το χειρότερο οι προϋποθέσεις συνταξιοδότησης. Σήμερα,
με πρόσχημα τα ελλείμματα στα ασφαλιστικά ταμεία,  θέλουν να επιφέρουν το τελικό κτύπημα.
            Ποιοι είναι αυτοί; Είναι οι
εργοδότες, οι “επενδυτές“, η παραγωγική γι’ αυτούς τάξη των βιομηχάνων, των
βιοτεχνών, των εμπόρων ή επί το επιστημονικότερο οι καπιταλιστές. Δίπλα τους,
όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα, με οποιοδήποτε πρόσημο, δηλαδή Δεξιές,
Κεντρώες, Σοσιαλιστικές, για πρώτη φορά Αριστερή.
            Αυτό που θέλουν να εφαρμόσουν είναι
οι τρεις πυλώνες ασφάλισης.
1.-
Βασική σύνταξη 384 ευρώ, εγγυημένη και χρηματοδοτούμενη από το κράτος,
ανεξάρτητα πόσο εργάσθηκε κάποιος και με τι μισθό αμείβονταν. Είναι, αυτό που
λένε, το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Έτσι εφ’ όσον η σύνταξη δεν συνδέεται με
τον αριθμό των ενσήμων, οι εργαζόμενοι δεν θα έχουν και πολύ διάθεση να
“διεκδικήσουν“ τα ένσημα. Το ασφαλιστικό σύστημα παύει να έχει πλέον
κοινωνικό χαρακτήρα και θα έχει ανταποδοτικό. 
  
2.-
Δημιουργία κλαδικών ταμείων ανά επιχείρηση.
3.-
Ατομική ασφάλιση για τον καθένα από μόνο του.
Οι
δύο τελευταίες κατηγορίες θα λειτουργούν μέσω ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών,
με ότι αυτό συνεπάγεται. Για παράδειγμα. Όταν οι τράπεζες προχωρούσαν σε
αυξήσεις των μετοχικών τους κεφαλαίων, τις μετοχές τις αγόραζαν Αμερικάνικα funds, τα οποία “διαχειρίζονταν“ κεφάλαια
ασφαλιστικών εταιριών. Αν πάρουμε υπ’ όψιν ότι τότε η μετοχή της ΕΤΕ είχε 20-30
ευρώ και σήμερα έχει 3 λεπτά, ο καθένας μπορεί να υπολογίσει, τι σύνταξη θα
πάρουν, οι Αμερικάνοι ασφαλισμένοι, όσοι δηλαδή ασφαλίστηκαν σ’ αυτές τις ασφαλιστικές
εταιρείες.
Οι
στόχοι τους είναι:
Α)
Η κατάργηση του κοινωνικού χαρακτήρα της ασφάλισης, είτε αφορά την σύνταξη, την
υγεία, είτε την μέριμνα. Όταν ακούν για κοινωνικό κράτος “βγάζουν“
σπυριά. 
Β)
Η “αξιοποίηση“ των κεφαλαίων που συσσωρεύονται στις ασφαλιστικές εταιρίες. Τα
κεφάλαια αυτά θα έρχονται στα χέρια των επιχειρήσεων μέσω του χρηματιστηρίου.
Αυτό σημαίνει, ότι θα απορροφούν κεφάλαια χωρίς να έχουν την υποχρέωση να τα
επιστρέψουν και χωρίς να πληρώνουν τόκους, κάτι που θα γίνονταν αν πήγαιναν να
τα απορροφήσουν από τις τράπεζες με την μορφή χρηματοδότησης.
Γ)
Οι ασφαλιστικές από την άλλη, θα παρέχουν σύνταξη ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΧΟΥΝ ΚΕΡΔΗ και σε
περίπτωση πτώχευσης ΠΑΥΕΙ ΚΑΘΕ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΟΥΣ. Είναι το
σύστημα που εφαρμόζεται σήμερα στις ΗΠΑ. Είναι αυτοί που, επειδή πτώχευσε η
ασφαλιστική εταιρία, κοιμούνται κάτω από τις γέφυρες. Η πλειοψηφία αυτών, όταν
εργάζονταν, ανήκαν στην μεσαία τάξη. Ειρήσθω εν παρόδω, ότι πριν τρία
χρόνια  στο Νταβός. αποφασίσθηκε να
μειωθεί ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ κατά 30%, ο αριθμός αυτών που ανήκουν στην μεσαία τάξη.  
Αυτοί
θέλουν αυτό.
Να
αντλούν κεφάλαια , από αυτά που συσσωρεύονται για τις ασφαλιστικές εισφορές.
Έτσι ορίζει ο καπιταλιστικός τρόπος ανάπτυξης της οικονομίας.   
Εμείς,
οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, τι πρέπει να θέλουμε;      
Εμείς
θα πρέπει να απαιτούμε για όλους, η ασφάλιση (σύνταξη, υγεία, μέριμνα), η
παιδεία κλπ, να έχουν ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ και να παρέχεται ΔΩΡΕΑΝ.  Όχι μόνο αυτό. Να απαιτούμε δουλειά ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
και αυτό να είναι υποχρέωση της πολιτείας. Η ανεργία μπορεί να κτυπηθεί μέσα
από τη βελτίωση των παροχών στην υγεία, την παιδεία, την μέριμνα και κάθε
μορφής κοινωνική παροχή που όλες θα παρέχονται σε όλους δωρεάν.
Αυτό
που πρέπει να κάνουμε, είναι να αλλάξουμε το μοντέλο ανάπτυξης της οικονομίας,
από καπιταλιστικό, σε σοσιαλιστικό.
Πλούτος
παράγεται για μια τέτοια πολιτική. Το πρόβλημα είναι ότι ο πλούτος πηγαίνει στις
τσέπες των επιχειρηματιών και στα χρηματοκιβώτια των επιχειρήσεών τους και αυτό
πρέπει να σταματήσουμε. Αυτό το λένε και οι ίδιοι. Στους ισολογισμούς των
επιχειρήσεων, σαν φοροδιαφυγή, σαν εισφοροδιαφυγή, κλέψιμο και όπως αλλιώς.
Εμείς προσθέτουμε και την νόμιμη φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή.
Ας
αναφερθούμε και στο 1991 και από κει ας βγάλουμε τα απαραίτητα συμπεράσματα. Τα
μέτρα για την μείωση των κοινωνικών παροχών ξεκίνησαν από το 1991, όχι μόνο για
την Ελλάδα, αλλά και για τις χώρες της Ε.Ε και όλου του κόσμου. Ακόμη και στη
Σουηδία το 1991, η ανεργία από το 1% πετάχτηκε στο 10% και άρχισαν οι περικοπές
στις κοινωνικές παροχές.
Αυτό
συνέβη γιατί το 1990 έγιναν οι αλλαγές στις σοσιαλιστικές χώρες και οι
καπιταλιστές πήραν τα πάνω τους γιατί πίστεψαν ότι “τέλειωσαν“ με τον σοσιαλισμό.
Αποδείχθηκε ότι μόνο ο σοσιαλισμός δεν τους αφήνει να κερδοσκοπούν σε βάρος των
λαών. Οι αγώνες του λαού πρέπει να έχουν σαν τερματισμό, σαν στόχο, την αλλαγή
του μοντέλου ανάπτυξης της οικονομίας. Σ’ αυτό το μέτωπο πρέπει να
συστρατευθούν όλοι οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι αγρότες, οι μικρομεσαίοι.
Όλοι
μαζί μπορούμε να πετύχουμε τον στόχο μας. Δεν πρέπει να λείψει κανείς.
                                   
                                          Βασίλης
Καραλής Περιφ. Τμήμα Μακεδονίας