Άρθρο του Συν. Αμανάκη για ΛΕΠΕΤΕ & Επαγγελματικά Ταμεία

Τον Μάρτιο του 2018, κατά την τελευταία Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, οι (λεγόμενοι) κοινωνικοί εταίροι συμφώνησαν να διερευνήσουν τη δυνατότητα σύστασης Εθνικού Επαγγελματικού Ταμείου. Φυσικά, με τις ευλογίες προσθέτουμε, της Κυβέρνησης και της Ε.Ε.

Αυτό το «Υπερταμείο» θα αφορά περισσότερους από δύο (2) εκατομμύρια εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα και αυτοαπασχολούμενος για παροχές επικούρησης και εφάπαξ.

Έτσι ξεκινά δημοσίευμα της 2.12.18, μετά δηλαδή 8μηνη μυστικότητα και σιωπή. Το δημοσίευμα συνεχίζει και αποκαλύπτει ότι οι συζητήσεις μεταξύ ΓΣΕΕ και εργοδοτικών οργανώσεων φέρεται να έχουν προχωρήσει τόσο πολύ, ώστε παρά τις ενστάσεις των εργοδοτών, λόγω κόστους χρηματοδότησης, δεν αποκλείεται το νέο Ταμείο να λειτουργήσει ακόμη και εντός του 2019.

Η υπαγωγή προβλέπεται να είναι υποχρεωτική και οι πόροι θα προέρχονται από εργαζόμε-νους και εργοδότες. Το Ταμείο δεν θα καλύπτει ούτε θα καλύπτεται από τη δημόσια κοινωνική ασφάλιση και θα λειτουργεί κεφαλαιοποιητικά. Η δε διαχείριση θα ανατεθεί σε επαγγελματίες που θα αμείβονται με βάση τις αποδόσεις των επενδύσεων. Οι δύο πλευρές φαίνεται να έχουν καταλήξει σ’ ένα πρώτο «κείμενο θέσεων και προτάσεων», που μπορεί να μην είναι δεσμευτικό, αλλά δρομολογεί τον στόχο του Καταστατικού, καθώς και το λεγόμενο «οικονομικό σενάριο βάσης», τα οποία μπορεί να παρουσιαστούν ακόμη και τον Ιούνιο του 2019.

Από τα παραπάνω βγαίνουν αβίαστα μερικά συμπεράσματα: α) Χάνεται η δημόσια καθολική κοινωνική ασφάλιση και κάθε κρατική εγγυοδοσία, β) Ένας από τους ρόλους του Ταμείου θα’ναι να «ρουφήξει»  σαν μαύρη τρύπα την υπάρχουσα επικουρική σύνταξη με οποιαδήποτε νομική μορφή, καθώς και το εφάπαξ, γ) Το κεφάλαιο θα τζογάρει για αύξηση των κερδών του, προς χάριν της ανάπτυξης, με τα αποθεματικά των εισφορών των εργαζομένων (βλ. PSI, Χρηματιστήριο κλπ.), με ό,τι συνεπάγεται ως προς τις ζημίες και τα… κέρδη. Αυτό άλλωστε δεν επεδίωξαν όλοι οι Νόμοι που ψηφίστηκαν περί εξυγίανσης του ασφαλιστικού συστήματος, από τον Σιούφα το 1990 μέχρι τον Κατρούγκαλο το 2016;

Και επειδή η μνήμη δεν υπήρξε ποτέ παράλογη, τίθεται το ερώτημα: Έχουν αυτά σχέση με τον ΛΕΠΕΤΕ; Πρόκειται για την πολιτική πλευρά του ζητήματος που μας απασχολεί, γιατί ο ΛΕΠΕΤΕ πρωτίστως είναι πολιτικό θέμα. Πρόκειται ακόμη για το λεγόμενο σύστημα Πινοσέτ, που ο ΣΥΡΙΖΑ εγκαλούσε τη Ν.Δ., αλλά ομονοούν και οι δύο στην εφαρμογή του! Ορισμένοι συνάδελφοι, μέσα από τεθλασμένες διαδρομές, τάσσονται υπέρ της μεταφοράς μας στο ΕΤΕΑΕΠ και μάλιστα με πολύ ελκυστικά ποσοστά αναπλήρωσης! Λιτανεία φρούδων ελπίδων και αυταπατών.

Επίσης, υπάρχουν μερικοί συνάδελφοι που έχουν καταβάλλει επίπονες και αξιόπιστες προσπά-θειες εξεύρεσης κοινά αποδεκτής λύσης. Όλες όμως είναι λογιστικής διευθέτησης, που προϋποθέτουν καλή προαίρεση και συναίνεση από τον αντισυμβαλλόμενο που σατράπικα δεν επιδεικνύει.

Η άκαμπτη στάση και η αδιαλλαξία της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ΕΤΕ η ψευτοουδετερότητα ΟΤΟΕ, ΣΥΕΤΕ, ΤΥΠΕΤ, αλλά και η γενικότερη παρελκυστική τακτική των δικαστηρίων, οδηγούν στην υποψία ότι έχει ήδη κατασκευαστεί το χρησιμοθηρικό πλαίσιο, όπου λάμπει διά της απουσίας της η ηθική της ευθύνης. Αντ’ αυτού, έχουμε την κυριαρχία βιομηχανίας συνείδησης!!

Απέναντι σ’ αυτά τι κάνουμε εμείς; Οργανώνουμε και συγκροτούμε αρραγή ενότητα –πλην Λακεδαιμονίων– ή αναλωνόμαστε σε εμφύλια διαμάχη, οδηγώντας το συνδικαλισμό –το τελευταίο αμυντήριο του εργαζόμενου– στο στάδιο της αποσύνθεσης; Η εσωστρέφεια σε εξαπατά, νομίζοντας ότι πηγαίνεις μπροστά, αλλά πατάς συνεχώς στα παλιά βήματα.

Προς μεγάλη ικανοποίηση και των δικηγόρων (όχι όλων) που κατέχοντας την επιστήμη της Νομικής και γνωρίζοντας το πρόβλημα, κατευθύνουν τον προβληματισμό.

Δυο λόγια τέλος για τον πάναγνο ανεξάρτητο ακομμάτιστο συνδικαλισμό. Τέτοιος δεν υπήρξε ποτέ στο παρελθόν, αλλά και ούτε θα υπάρξει στο μέλλον. Ή θα είναι κυβερνητικός-εργοδοτικός ή θα είναι ταξικός. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Είναι η νομοτέλεια της ιστορικής εξέλιξης των καπιταλιστι-κών κοινωνιών. Αδήριτη ανάγκη των εργαζομένων για να μην τους μετατρέψει το σύστημα σε ασυνείδητους υπηρέτες των εξουσιαστών και να αυτοπροστατεύονται από την απληστία του κεφαλαίου.

Άρα, ο ΛΕΠΕΤΕ, σαν καθαρά πολιτικό ζήτημα, απαιτεί πολιτική–συνδικαλιστική λύση, με αγώνες μέχρι να βγάλει ο ήλιος κέρατα.

Νίκος Γ. Αμανάκης