Για το στρατιωτικό πραξικόπημα 21 Απριλίου 1967

                             Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

              ΓΙΑ ΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967                

 

                                 
Στις 21 Απρίλη του 1967 το ντόπιο κεφάλαιο, σε
συνεργασία με τα πιο αντιδραστικά στοιχεία μέσα στο στρατιωτικο- πολιτικό σύστημα της χώρας και τους μηχανισμούς των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων επέβαλαν τη στρατιωτική δικτατορία, που προετοίμαζαν καιρό πριν. Στις συνθήκες εκείνες το δυνάμωμα του εργατικού και λαϊκού κινήματος, αλλά και οι αντιθέσεις μέσα στους κόλπους των καπιταλιστικών συμφερόντων, με τις συγκρούσεις και τους ανταγωνισμούς διαφόρων ομάδων τους προκαλούσαν δυσκολίες στην εφαρμογή των πολιτικών, που θα εξασφάλιζαν την υψηλή κερδοφορία του κεφαλαίου, την ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, θα εξασφάλιζαν το μοίρασμα των κερδών ίσα για όλους. Οι ανταγωνισμοί αυτοί δημιουργούσαν ρήγματα στη συνοχή και συνεννόηση των αστικών πολιτικών δυνάμεων, που λειτουργούσαν σαν ένας επιπλέον παράγοντας δυσχερειών στην εφαρμογή αυτών των απαιτήσεων.
Η στρατιωτική δικτατορία ανέλαβε να φέρει σε πέρας δυο βασικά «καθήκοντα». Την πολιτική ηρεμία, με την απαγόρευση όλων των κομμάτων, την κατάργηση του αστικού κοινοβουλευτισμού και την χαλιναγώγηση του εργατικού κινήματος, θέτοντας εκτός νόμου και καταργώντας ταξικά εργατικά συνδικάτα, παραδίδοντας ταυτόχρονα την ηγεσία των κεντρικών οργάνων τους στα χέρια διορισμένων εργοδοτικών και υποτακτικών φιλοχουντικών δυνάμεων.
Όμως η εργατική τάξη και ο λαός δεν αποδέχτηκαν ποτέ την δικτατορία. Παρά τις διώξεις, τις φυλακίσεις, τους εξορισμούς πρωτοπόρων εργατικών δυνάμεων το κίνημα δεν άργησε να αναλάβει αντιδικτατορικές πρωτοβουλίες, να αναπτύξει δράση ενάντια στη χούντα. Η δράση αυτή κορυφώθηκε τον Νοέμβρη του 1973, όταν με κέντρο το Πολυτεχνείο εκφράστηκε μια μαζική λαϊκή αντίδραση στο καθεστώς, που ταρακούνησε τα σαθρά θεμέλιά του. Τα γεγονότα στην Κύπρο έφεραν το οριστικό τέλος του, όπου οι αστικές δυνάμεις το απέσυραν για να το αντικαταστήσουν με την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Είναι φανερό σε εμάς πως η αστική δικτατορία του κεφαλαίου μπορεί να παίρνει πολλά πρόσωπα. Κοινοβουλευτισμός με συντάγματα και νόμους αντιδραστικούς, με αναγκαστική παραχώρηση στο εργατικό κίνημα κάποιων ελευθεριών, κάτω από την πίεση της δράσης του, με δεσμεύσεις μέσα σε ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς, είτε καταργώντας ή μειώνοντας την λειτουργικότητα των αστικών κοινοβουλευτικών διαδικασιών, είτε με απροσχημάτιστες ή καλυμμένες αντιδημοκρατικές μορφές. Σήμερα η εκχώρηση «εθνικών» κυριαρχικών δικαιωμάτων στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ κλπ, η επιβολή πολιτικών στο λαό μας που επεξεργάζονται ξένα κέντρα- πάντα βέβαια σε συμφωνία με τις ντόπιες αστικές πολιτικές δυνάμεις συνιστούν μια μορφή υποβάθμισης του «εθνικού» αστικού κοινοβουλευτισμού, ένα «πραξικόπημα» με δημοκρατικοφανή μανδύα.
Το βασικό συμπέρασμα από την πείρα της εφτάχρονης δικτατορίας 1967- 74 είναι πως η εργατική τάξη, το εργατικό κίνημα, ο λαός δεν πρέπει να έχουν καμία αυταπάτη για την ουσία του κοινωνικοοικονομικού συστήματος που υπάρχει σήμερα. Ο στόχος τους
είναι η ανατροπή του συστήματος αυτού εκ βάθρων, μ’ όποια πολιτειακή μορφή κι αν εκφράζεται. Αυτός είναι ο προσανατολισμός κι αυτόν ακολουθούμε κι εμείς.
Το Διοικητικό Συμβούλιο